Ciekawe Gry

gry planszowe i nie tylko

Zagrałem w „Android [MAINFRAME]”

pic2893229_md.jpgCzasami trafiają do mnie gry, których temat to kompletnie nie moje światy. Nie zachwycał mnie film, nie zachwycała mnie karcianka LCG, dlaczego więc miałbym się zainteresować kolejną grą osadzoną w klimatach Androida? Tak naprawdę przekonał mnie Jacek, który przywożąc mi pewnego dnia grę założył, że nie zważając na uniwersum, powinna przyciągnąć mnie mechanika. A oto kilka zdań o tym, co myślę o grze „Android [Mainframe]”.

Jak gramy

Dwa zdania o temacie, którego i tak w tej grze nie czuć. System komputerowy dużego międzynarodowego banku wyłącza się, zostawiając jednak otwarte protokoły, przez które można włamać się do systemu. Jesteś hakerem, ale nie działasz sam, bo kilku innych runnerów próbuje wykraść dane w tym samym czasie co ty. Choć brzmi to nieźle, rozkładasz plansze, układasz elementy, tłumaczysz zasady i zupełnie o tym zapominasz.

Po początkowym rozstawieniu punktów dostępu, czyli tak naprawdę znaczników graczy, rozgrywka składać się będzie z tur, podczas których gracze będą wykonywać programy podstawowe pobierając je z puli dostępnych kart. Programy te to: przesunięcie punktu dostępu, zamiana miejscami dwóch punktów dostępu, przesunięcie przegrody, dowolne umieszczenie dwóch przegród oraz ich umieszczenie ograniczone do konkretnego kształtu. Każdy z graczy dysponuje też swoimi unikatowymi programami, które może zagrywać w swojej turze. Celem gry jest tworzenie zamkniętych stref, które w przypadku samodzielnej kontroli generować będą punkty dla gracza je kontrolującego. Jeśli wyczerpie się talia programów lub niemożliwy będzie żaden legalny ruch, gra dobiega końca a punkty przyznawane są za kontrolowane strefy.

2017-02-13_212023

Ile Androida jest w grze logicznej, lub na odwrót

Nikogo nie da się oszukać, że jest w tej grze wyczuwalny klimat cyberpunkowy. Poza opisem fabularnym i ilustracjami na kartach jest sucho i logicznie. Wracając zatem do mojego wstępu, spokojnie oceniać mogę grę głównie za wykonanie i mechanikę, zapominając, że jest tam jakieś uniwersum runnerów.

Wykonanie jest bardzo dobre, plastikowa składana plansza sprawdza się i wygląda zdecydowanie lepiej niż zwykła plansza a karty i żetony są takie, jak powinny być i do jakich przyzwyczaiło nas FFG reprezentowane w Polsce przez Galaktę. Kładzenie przeszkód wymaga troszkę precyzji ale nie jest to uwaga w kategoriach wady czy błędów w wykonaniu komponentów. Są małe elementy więc niezgrabne palce będą musiały poćwiczyć układanie przegród, żeby leżały w przeznaczonych do tego miejscach na planszy. 2017-02-13_212011

A mechanicznie? Mechanicznie jest to gra o kontroli obszarów, które gracze tworzą w każdym ruchu, przeciągając ich posiadanie na własną stronę. Autorzy przygotowali sześć różnych postaci i przypisali im zestawy konkretnie dobranych unikatowych umiejętności. Pierwsze partie więc, rozgrywać będziemy trochę po omacku, będąc zaskakiwani niestandardowymi zagraniami przeciwników, wraz jednak z poznawaniem tych taktycznych umiejętności wszystkich runnerów będziemy pewne zagrania przewidywać, starając się im przeciwdziałać lub nie dopuszczać do ich użycia. Moim zdaniem sprawdza się to bardzo dobrze, generując całkiem dużą regrywalność tytułu. Zdarzało nam się wskazywać niektóre karty jako zbyt silne lub słabsze i odstające od reszty, byłbym jednak ostrożny z krytyką balansu kart, ostatecznie znając ich możliwości uczymy się zarówno ich używać jak i im przeciwdziałać. W dużej mierze to nasze umiejętności decydować będą o sile tych kart. Coś co wprowadza delikatną losowość to pojawiające się karty programów podstawowych, które bywają złośliwe lub sprzyjające nie zawsze wtedy, kiedy tego potrzebujemy. Z tego też powodu, zdarzają się partie w których różnice punktowe są dość znaczne, co jednak przy krótkim czasie gry bywa często impulsem do rewanżu.

2017-02-13_212205Czy zatem podoba mi się „Android [Mainframe]”? Jako fan gier logicznych odpowiem pozytywnie, mając na myśli jednak rozgrywki dwuosobowe. Granie w gry logiczne w więcej osób, uważam za niezbyt dobry pomysł. Choć akurat „Android [Mainframe]” wypada w trzy i cztery osoby całkiem nieźle, odbiór takich rozgrywek zależeć będzie w dużej mierze od równego poziomu graczy, którzy kontrolować i przeszkadzać będą sobie w równym stopniu, zmniejszając niepożądane efekty występujące w takich sytuacjach. Jeśli jednak nad planszą usiądzie dwóch graczy, którym blisko do pojedynków i logicznych układanek okraszonych dobrze dobraną dawką negatywnej interakcji, planowania ruchów i przewidywania zagrań przeciwnika, będzie to dobrze spędzony czas.

Dziękujemy wydawnictwu Galakta za przekazanie gry do recenzji.

Wojtek Zwijka

Tytuł: Android [MAINFRAME]

Wydawnictwo: Galakta

Autor: Jordi Gene, Gregorio Morales

Liczba graczy: 2-4

Wiek graczy: 12+

Czas gry: 15-30 minut

2017-02-13_2119482017-02-13_2120232017-02-13_2120472017-02-13_2120592017-02-13_2121102017-02-13_2121222017-02-13_2121312017-02-13_2121422017-02-13_212155

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 13 Luty 2017 by in Recenzje and tagged , , , , , , , , .
%d bloggers like this: